Σάββατο, 1 Αυγούστου 2015

Μια ματιά στο παρελθόν

Μετά από πολλά πολλά χρόνια μπήκα ξανά εδώ. Διάβασα σχολιά σας που εκκρεμούσαν, έπεσα σε 1-2 κείμενά μου και χαμογέλασα. Αυτό εδώ ήταν το κουτί των αναμνήσεων των εφηβικών μου ετών. Των πιο δύσκολων καιρών στα χρόνια μου ως τώρα.

Κι όμως, ενήλικας πια, διαβάζοντας τα κειμενάκια μου άλλοτε νιώθω ντροπή για την αφέλεια και τον αυθορμητισμό κι άλλοτε μια γλυκειά συγκίνηση ακριβώς για τους ίδιους λόγους. Σα να διαβάζω ένα παιδί που κάποτε γνώριζα και το ξαναβρίσκω εδώ να μου μιλά με δυνατή, νεανική φωνή.

Τώρα είμαι πια γυναίκα. Με δύναμη, τσαγανό που μου λένε, με οριοθετημένες αντοχές και μια κανονική καθημερινότητα. Βρήκα το δρόμο μου κοινώς.


Πάντα όμως στο μυαλό μου τριγυρίζει μια θλιμμένη νεράιδα που εξιστορεί τα παθήματά της απ'τη Νεραϊδοχώρα...


Να είστε καλά, φίλοι μου.


Πέμπτη, 15 Απριλίου 2010

Μουμπλε...

Κοιτάω φωτογραφίες μου.Παλιές,ανυποψίαστες στιγμές μου.Καλύτερα που δεν ξέρατε.


Με κοιτάω στον καθρέφτη κι αναρωτιέμαι "Πότε πήγα 20;" ... Δε θυμάμαι πως πέρασαν τα χρόνια.Έχασα την καλύτερη ηλικία, τρέχοντας, προσευχόμενη, φοβούμενη, ανήσυχη. Όλα για ένα σκοπό. Για να 'ναι εκείνη καλά. Η μητέρα μου. Κι αν ήταν καλά, θα ήμουν κι εγώ. Κι η ζωή θα 'κανε ένα reboot και θα συνέχιζε.


Όμως δεν έγινε καλά. Και το σύστημα της ζωής έχει κολλήσει και το reset δεν πατιέται. Λέω σε αυτούς που την αναζητούν ακόμα "Έφυγε, προχώρα μπροστά.Αυτό θέλει". Θα μείνω όμως εγώ πίσω. 


Λέω σε αυτούς που την ξεχάσαν πολύ γρήγορα και ξέχασαν και εμένα (και τριγυρίζουν και εδώ μέσα ακόμα,στο ίδιο portal) ότι σπατάλησε πολύ χρόνο και φαιά ουσία για αυτούς...για το τίποτα. Γιατί η αξία του φίλου φαίνεται όταν ο φίλος σου δεν μπορεί πια να δώσει τίποτα και τότε να μπορείς να δώσεις εσύ.

Δεν είμαι η Άννα, αλλά η κόρη της που πέρασα την εφηβεία μου με πολλούς από σας. Με άλλους θα κουμπαριάζαμε...και δεν ήμουν καν στο γάμο...άλλοι θα ερχόσασταν ακόμα για φαγητό από εδώ,στο φιλόξενο σπίτι της,το σπίτι μου μένει κλειστό.Και άλλοι...και άλλα...αλλά...


Και επειδή ακριβώς είμαι παιδί δικό της,έπαψα πολύ νωρίς να περιμένω το οτιδήποτε απ'τον οποιονδήποτε.


Απλώς...περνούν τα χρόνια.Ξεχνάω τη φωνή της. Δεν κοιτώ πια φωτογραφίες της.Προσπαθώ να επιβιώσω,με δυσκολία.Τόσες υποχρεώσεις που δεν με αφήνουν να ολοκληρώσω τον κύκλο του πένθους.

Και αναρωτιέμαι...τι θυμάστε απ'την Άννα; Αν φτιάχναμε ένα collage, εσείς τι θα κολλάγατε απ'τις στιγμές σας μαζί της;


Πέμπτη, 10 Δεκεμβρίου 2009

Mon coeur est malade...

Έχω σχεδόν εμμονή με μια εκτέλεση της Fabian του "Je suis malade" .Σήμερα αφού βρήκα τη συγκεκριμένη εκτέλεση for download στο νετ, χάρηκα τόσο πολύ.Καθώς την άκουγα ξανά με λαχτάρα,σκέφτηκα ότι ποτέ δεν έχω νιώσει τόσο πονο από έρωτα.

Λίγες ώρες μετά...νομίζω πως ένιωσα.Δεν ξέρω αν χώρισα,αν όχι.Θέλει χρόνο να σκεφτεί...εγώ δε φταίω λέει...εκεί που έλεγε πως πέρναγε ανεκτίμητες στιγμές μαζί μου...

Κι εγώ γελάω ανάμεσα στα δάκρυα...Μοιάζουν όλα τόσο αστεία,τόσο μακρινά,τόσο ξένα.Μου φαίνεται σαν ώρες που τα άκουσα και δεν έχει περάσει ούτε μία.Χαχαχαχαχαχαχα όχι τίποτα άλλο...έχει και τις βαλεριάνες μου σπίτι του...Γαμώτο!

Λένε ότι ο χωρισμός είναι σαν ένας μικρός θάνατος.Εγώ νιώθω ότι βρίσκομαι σε αναμονή για νέα απ'το γιατρό.Αλλά για ποιόν;Εγώ νιώθω πως χάνω κάποιον,όχι ότι με χάνουν...


Κυριακή, 15 Νοεμβρίου 2009

Fairy-manga project!!!!!!!!

Καλησπέρα όμορφα νεραϊδάκια μου!


Είναι καιρός που ασχολούμαι με την ιαπωνική τέχνη των manga και anime!Διαβάζω και βλέπω αντιστοίχως σε μεγάλες δόσεις τώρα τελευταία και σιγά σιγά έχω αρχίσει να κάνω και κάποια δικά μου σχέδια.Παρ'όλα αυτά τα σχέδιά μου θέλουν πολλή προσπαθεια και δουλειά για να φτάσουν σ'ένα καλό επίπεδο.


Έτσι λοιπόν,τώρα που θέλω να ξεκινήσω ένα web fairy manga project,θα ήθελα να ζητήσω από εσάς σε περίπτωση που έχετε ασχοληθεί με αυτό το σχέδιο και θα σας ενδιέφερε κάτι τέτοιο (δηλαδή ένα team που να ποστάρουμε ανά εβδομάδα κεφάλαια μιας ιστορίας με νεράιδες κυρίως-όχι σαν τις winx!!!!!!!!!) να μου στείλετε τα σχόλιά σας και να δούμε πως μπορεί να οργανωθεί αυτό.


Σάββατο, 14 Νοεμβρίου 2009

It's been a long time...

...από την τελευταία φορά που πόσταρα!Θα 'θελα κάποια στιγμή να συλλέξω κάποιες απαντήσεις σε δικά σας μηνύματα!Ίσως τα περισσότερα να 'ναι λίγο πρικρόχολα κάτι που μπορώ να καταλάβω.Ούσα και 'γω ολίγον κυνική και πολύ ειρωνική,αν ήμουν κάποια άλλη και διάβαζα ένα τέτοιο blog,θα σκεφτόμουν κάτι ανάλογο-δε θα το έστελνα σε κόμεντ γιατί δε μου το επιτρέπει η αγωγή μου αλλά τεσπα.

Κάποια όμως μηνύματά σας πραγματικά με συγκινούν και κάποια άλλα με "πορώνουν"!!!Χαίρομαι που υπάρχουν άνθρωποι με ανοιχτούς ορίζοντες,που μπορεί να μην έχουν τα ίδια βιώματα με εμένα αλλά κατανοούν ότι shit happens.

Πάνε κάπου 3 χρόνια από τότε που το blog αυτό έπαιρνε φωτιά από εγγραφές δικές μου.Τα χειρότερα ελπίζω πως πέρασαν...Φτάνω τα 20 και είμαι μια μικρή γυναίκα.Ίσως να μην κυλούν πάντα όλα ήρεμα όμως και τον έρωτα βρήκα και λίγη ηρεμία μέσα μου.Δεν είναι ότι ξεχνάω όσα έχασα όμως έμαθα να ζω μ'αυτό.Δεν είναι ότι δεν κλαίω πότε-πότε όμως δεν κλαίω όπως έκλαιγα.Δεν ξέρω αν το πένθος μου τελικά πέρασε όμως όταν έχω στεγνά μάτια μπορώ να δω ξεκάθαρα τον άγγελο που με προστατεύει γι'αυτό προσπαθώ να μένουν έτσι!!!

Η σχολή πάει καλά(νομίζω).Μ'αρέσει τελικά!Ήταν καλή απόφαση να μην ξαναδώσω Πανελλήνιες.Βρίσκω τον εαυτό μου να ταιριάζει εκεί που τυχαία πέρασα.Χαχαχαχα...όσο θυμάμαι τη μέρα των αποτελεσμάτων!

Anyways...thanks a lot για τα εγκάρδια σχόλια!Αυτά τα λίγα νέα από μένα...περιμένω και τα δικά σας!!!


Κυριακή, 5 Απριλίου 2009

Σ'έχω βρει και σε χάνω...Καληνύχτα

Σ'έχω βρει και σε χάνω
Στίχοι: Γεράσιμος Ευαγγελάτος
Μουσική: Θέμης Καραμουρατίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νατάσα Μποφίλιου


Σ΄έχω βρει και σε χάνω
δανεική παρουσία
έχω τόσα να κάνω
και δεν έχουν ουσία

όπου είσαι πηγαίνω
δίχως λόγο να πάω
με τους φίλους σου βγαίνω
επαφή να κρατάω

Κάποιες μέρες ακούω
στη σιωπή τη φωνή σου
πάνε μέρες που λείπεις
κι είμαι ακόμα μαζί σου

σε ρωτάω τι έχεις
και σου λέω καλημέρα
σ΄αγαπάω μην τρέχεις
είσ΄ακόμα εδώ πέρα

Προσπαθώ να ξεχάσω
όμως κάτι συμβαίνει
ό,τι όμορφο πιάσω
να το δεις περιμένει

Σ΄ έχω βρει και σε χάνω
Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω...

Σ΄έχω βρει και σε χάνω
σταθερή μου αξία
η ζωή μου σε τάξη
κι η καρδιά σ΄αταξία

Έχεις γίνει συνήθεια
και το μόνιμο θέμα
σου δανείζω αλήθεια
να πληρώνεις το ψέμα

Κάποιες νύχτες στους δρόμους
σε τρακάρω τυχαία
είν΄αμάξια οι μόνοι
και οι σχέσεις τροχαία

στα παλιά μας τα στέκια
όπως πάντα συχνάζω
είχα πει πως θ΄αλλάξω
κι όσο αλλάζω σου μοιάζω

Σ΄έχω βρει και σε χάνω
Σ΄έχω βρει...
Και σε χάνω...
Σ΄έχω βρει και σε χάνω



Καληνύχτα αγαπημένε μου...

Γιατί να πονάω κι άλλο;Γιατί;Γιατί;Γιατί να σε χάνω;Γιατί σ'έχασα;Γιατί δε γυρίζεις;
Γιατί,δε μου 'φτανε αυτή η άχαρη ζωή;Σε χρειάζομαι!Άκου με!Δεν είναι η Βότκα που μιλάει!Εγώ είμαι!Εγώ όταν πίνω φωνάζω την αγάπη μου για σένα!ΑΚΟΥΣΕ ΜΕ!Ήπια και πίνω.Και δε σε νοιάααζει.Δε μου παίρνεις το ποτήρι απ'τα χέρια.Δε μ'αγαπάς...Ποτέ δε μ'αγάπησες...Και δε θα μ'αγαπήσεις.
Έχω κουλουριαστεί στην καρέκλα μου.Είμαι μόνη στο σπίτι πια και σου γράφω.Μπορεί να μην τα διαβάσεις ποτέ αυτά...Δε θα τα διαβάσεις.Δεν γίνεται...
Πρέπει να μην περιμένω άλλα ψήγματα αγάπης που δεν θα 'ρθουν καν από σένα,λένε.ΓΙΑΤΙ ΛΕΝΕ ΜΟΥ ΑΞΙΖΕΙ Ο ΚΟΣΜΟΣ ΟΛΟΣ.ΝΑΙ ΑΛΛΑ ΕΓΩ ΤΙ ΝΑ ΤΟΝ ΚΑΝΩ ΧΩΡΙΣ ΕΣΕΝΑ;
Καληνύχτα σου.Είναι ένα βράδυ που δε θα νιώσεις ποτέ.Ένα δικό μας βράδυ που ξαπλώσαμε μαζί στο δακρυσμένο μου μαξηλάρι...Μόνο που εσύ έλειπες.Που με πήρες αγκαλιά χωρίς να σε αισθάνομαι.Καληνύχτα!





Τρίτη, 18 Νοεμβρίου 2008

Μαζί σου

Θα σου μιλήσω για τα βράδια που ξενυχτάω μαζί σου.

Χωρίς εσένα.

Το βράδυ ξύπνησα στον ύπνο μου.Είδα εσένα πρώτη μου φορά.

Στο ταβάνι μου,φέρναν βόλτα πεταλούδες.

Στο κρεββάτι μου μόνο κρύο και σιωπή.

Πρώτη μου φορά έψαξα για τη δική μου νεράιδα.

Πρώτη μου φορά είπα "δεν μπορώ".

Το δωμάτιο είναι ακόμα κρύο.Το σώμα μου παγώνει.Ακόμα περιμένω.

Πάντα περιμένω.Και δείχνω τόσο ανυπόμονη.Δείχνω τόσο ασυμβίβαστη.

Την ίδια στιγμή που λέω "όχι" μέσα που έχω πει 100 διαφορετικά "ναι".

Τι σημασία έχει;


Τρίτη, 23 Σεπτεμβρίου 2008

Γμτ...

Μία λέξη μετά το "έλεος"(μεγάλο σουξέ!).

Μία λέξη που τα λέει όλα!

Γμτ!

Έχεις έναν τοίχο μπροστά σου.Πίσω απ'τον τοίχο όμως είναι μια ολόκληρη ζωή.Η ζωή που θες.

Εσύ έχεις χάσει τα πάντα,όταν σκέφτεσαι τη φάση στην οποία βρίσκεσαι σου 'ρχεται αναγούλα,όπου και να κοιτάξεις κι άλλο ένα πρόβλημα,ακόμα κι αν αναπνεύσεις κάποιος θα σε σταματατήσει.Δεν έχεις ούτε μία ελπίδα.

Το μόνο που έχεις είναι ένας τοίχος.

Εσύ είσαι η πιο ξανθιά version του εαυτού σου.Πιο γυναίκα πια.Πιο κακιά όμως,πιο σκληρή.Αηδιασμένη απ'τον κόσμο,φοβισμένη απ'την αδιαφορία τους.

Το μόνο που έχεις είναι ένας τοίχος.

"Όταν φώναζα δε μ'άκουγε κανένας, όταν έκλαιγα δεν πόναγε κανείς" , θα έλεγες αν ήσουν εσύ πριν 4 χρόνια.

Τώρα πια ξέρεις ότι δε σε ακούει κανείς και δε φωνάζεις.Τώρα πια δε σ'αγαπάει κανείς και δεν κλαις.

Το μόνο που έχεις είναι ένας τοίχος.

Κι αφού τίποτα άλλο να κάνεις δεν μπορείς,πέσε τσακίσου πάνω του.Κι άσε τους άλλους να λένε.Συμβουλές,από συμβουλές έπηξες.Οι πράξεις τους μετράνε.Οι πράξεις που δεν γίνονται ποτέ.Δεν είναι σοφοί,δεν μιλούν σοφά,απλά ζουν απ΄την άλλη πλευρα του τοίχου.

Εσύ,το μόνο που έχεις είναι ένας γαμημένος τοίχος,λέμε!

Ή ο τοίχος θα πέσει ή εσύ.


Παρασκευή, 5 Σεπτεμβρίου 2008

What I've Done

Song από τους λατρεμένους μου Lp(Linkin Park) .Μου κόλλησε από το πρωί ε και δεν άντεξα!

What I've Done lyrics

In this farewell
There';s no blood
There';s no Alibi
Cause I';ve Drawn Regret
From the truth
Of a Thousand Lies

[Pre-Chorus:]
So let Mercy Come
And Wash Away
What I';ve Done

[Chorus:]
I'll face myself
To Cross out what I';ve Become
Erase Myself
And let Go of What I';ve done

Put to rest
What you Thought of Me
While I clean this Slate
With the Hands of Uncertainty

[Pre-Chorus]

[Chorus]

For What I';ve Done
I start again
And whatever pain may come
Today this ends
I';m Forgiving What I';ve Done!!!

[Chorus]

What I';ve Done
Forgiving What I';ve Done


Δευτέρα, 21 Ιουλίου 2008

Το μαγικό δάσος II

Ηταν ένα βιβλίο μπροστά της.Εκεί στο τραπέζι.Το άνοιξε. Αγνόησε τα κείμενά του,αγνόησε την ιστορία του. Εκείνη μαγεύτηκε από τις εικόνες, σα μικρό παιδάκι. Φωτεινές εικόνες,έδειχναν όμορφα πρωινά,χαρούμενους ανθρώπους.Τόσο φως,τόση ελπίδα! Κι όταν τελείωσαν οι σελίδες,όταν άφησε το βιβλίο εκεί που το είχε βρει, κοίταξε στο μεγάλο καθρέφτη της σάλας: Τα μάτια της ήταν θολά, τα μαλλιά της κατάμαυρα,το πρόσωπό της ωχρό, το χαμογελό της ψεύτικο κι η ψυχή της κουρασμένη από τη θλίψη. "Δε θέλω πια να 'μαι νεράιδα.Πονάω σα θνητή,ποιός ο λόγος να μένω έτσι;Αφού ούτως ή άλλως είμαι μόνο μια σκιά πιά.Το λέει κι ο καθρέφτης.Όλοι το λένε." Πιά το βασίλειο ήταν στα χέρια της.Το μοναδικό πλάσμα που είχε μέσα στην καρδιά της είχε χαθεί κι ας ήταν αθάνατη. Η μητέρα της είχε εγκλωβιστεί μέσα σε κατάρες κάποιο μοχθηρού μάγου.Το να σωθεί ήταν αδύνατο. Έτσι η πριγκίπισσα έγινε βασίλισσα. Τώρα κάθεται στο θρόνο,σ'ένα πελώριο δωμάτιο.Απ'το πρόσωπό της δείχνει αγέρωχη μα δεν είναι πολύς ο χρόνος μέχρι να δακρύσει. Θυμάται συνέχεια τους έρωτες,τα μίση,τις πληγές μα κυρίως θυμάται το πόσο άδικα έφυγε η βασίλισσα. Σκέφτεται ακόμα μήπως την άφησε να φύγει.Μήπως δεν προσπάθησε αρκετά για να την βρει.Οι νεράιδες δεν είναι αθάνατες.Άφθαρτες απ΄το χρόνο είναι.Αυτό συλλογίζεται κι αναρωτιέται αν κάπου εκεί έξω η μητέρα της ζει.Αν ζει. Κι όμως!Έκανε ό,τι μαγικό μπορούσε,ακόμα κι οι υπόλοιπες νεράιδες ένωσαν τις δυνάμεις τους μαζί της.Ξόρκια και ποιήματα, φίλτρα και βότανα...όλα μαζί για να την βρουν.Πέταγαν για μήνες,πέρασαν τα σύνορα της κοιλάδας για πρώτη φορά οι πιο πολλές,μα τίποτα.Κανένα σημάδι.Μόνο απ'τον τρόπο που χάθηκε υποθέτουν τη μοίρα της βασίλισσας. Είναι πλάσματα μαγικά μα στη συμφορά είναι αδύναμες!Η συμφορά είναι ίδια για όλους.Δεν την ξεγελάς με ξόρκια κι αλχημείες. Την πονάει...στον κόσμο των νεραϊδών η απώλεια είναι άγνωστη.Την πονάει πιο πολύ όταν βλέπει τις οικογένειες απ'το παράθυρό της. Ίσως αν βγει στον κόσμο των θνητών να ταιριάζει πιο πολύ.Ξέρει πως και πόσο αυτοί πονάνε.Υποφέρουν.Θα 'ναι άλλα πράγματα άγνωστα,για να τα γνωρίσει θα της πάρει καιρό,θα ξεχαστεί.Και θα 'ναι άλλα τόσο οικεία,θα νιώθει άνετα,δε θα νιώθει τόσο μα τόσο ξένη. Αλλά...αν ποτέ τελικά γυρίσει;Θα θέλει στην αγκαλιά της την πριγκίπισσά της.Κι αν δεν βρει παρά μόνο ένα κρύο παλάτι;


Πέμπτη, 17 Ιουλίου 2008

Το βράδυ

Κάποτε το βράδυ είχε μια άλλη γοητεία.

Δυό στιγμές στο μπαλκόνι να νιώσω τη γλυκιά του ψύχρα,να δω σύννεφα ή αστέρια και μετά νάνι,ήσυχα,όμορφα.

Τώρα πια ύπνος δε με πιάνει.Και να με πιάσει ξυπνάω καμιά δεκαριά φορές από εφιάλτες.Δοκίμασα και χάπια.Τίποτα.Άλλωστε τα χάπια δεν μπορούν να αλλάξουν τίποτα,ούτε καν σε βοηθούν να κοιμηθείς(τελικά).Δεν κοιμάσαι,ξεραίνεσαι στον ύπνο και ξυπνάς με πονοκέφαλο!!!

Δεν ξέρω τι τρέχει με εμένα.Δεν μπορώ ή δεν θέλω να ξεκολλήσω από το παρελθόν; Να δεχθώ ό,τι έχει γίνει και να μην αναπολώ ό,τι υπήρχε πριν από αυτό.Ψάχνω αυτόν τον ρομαντισμό που είχα παλιά.Αγνό ρομαντισμό.Αγνή συγκίνηση.Πια και η συγκίνησή μου έχει νοθευτεί.

Μένω ασυγκίνητη με διάφορα, και συγκλονίζομαι με οτιδήποτε μου φέρνει συνειρμούς αυτού του παρελθόντος.Έχω καταντήσει κυνική και γραφική αντιστοίχως.

Κι όμως,νιώθω ότι δεν έχω την όρεξη να τα αλλάξω όλα αυτά.Κι ας με κουράζουν.Ώρες ώρες,παύω να επικοινωνώ με την πραγματικότητα.

Έπρεπε να διαβάσω ένα κείμενό της για να θυμηθώ ότι...έφυγε.Η απουσία έγινε καθημερινότητα και...ξέχασα!Δε θα μου το συγχωρήσω αυτό.

Δε μιλάμε για τον οποιονδήποτε.Δεν μιλάμε για έναν πρώην,δεν μιλάμε για πρώην φίλες,δεν μιλάμε για οποιονδήποτε άλλο συγγενή.

Και συνεχίζεται το έργο:Χαμόγελα παντού!Κι όταν σε δικούς μου ανθρώπους πάω να μιλήσω,να νιώσω ο εαυτός μου,αμέσως νιώθω ενοχές και σταματάω.Μόνο εδώ έχω αυτή την άνεση.

Αναρωτιέμαι αν οι φίλοι μου τα διάβαζαν όλα αυτά...Αν και δείχνουν ιδιαίτερο σεβασμό.Δεν μιλάνε για αυτό,δεν αναφέρονται σε τίποτα σχετικά με αυτό (εξαιρώντας το πάρτυ μου, που στην παντομίμα και στην ταινία "Το Ορφανοτροφείο" μια φίλη μου έδειχνε εμένα...κι ήμασταν κ απ'την ίδια ομάδα...!!!χιχιχιχιχιχιχι).Δεν έχω την απαίτηση να με καταλάβουν.Άλλωστε όπως κι εγώ θέλω τους φίλους μου,έτσι κι εκείνοι θέλουν τη φίλη τους δυνατή και ευχάριστη στο πλευρό τους.Υποθέτω ότι τους το οφείλω.

Ούτως ή άλλως,ζω μια φυσιολογική ζωή.Γελάω,διασκεδάζω,βγαίνω...Αλλά όταν σταματάνε όλα αυτά...Και συνήθως σταματάνε το βράδυ.

Κι έτσι,πάλι περιμένω να βγει το φως του ήλιου...Φοβάμαι το σκοτάδι γιατί πια έχει άλλη γοητεία,σε συνεπαίρνει σε σκέψεις ...που πάντα σε πονάνε.


Δευτέρα, 14 Ιουλίου 2008

The Windmills Of Your Mind

Ένας κύκλος όλη μας η ζωή,ξανά στα ίδια γυρνάει το μυαλό μας...

Video+Lyrics

The Windmills Of Your Mind - Alison Moyet(διασκευή)

Round, like a circle in a spiral
Like a wheel within a wheel.
Never ending or beginning,
On an ever spinning wheel
Like a snowball down a mountain
Or a carnival balloon
Like a carousell that's turning
Running rings around the moon

Like a clock whose hands are sweeping
Past the minutes on its face
And the world is like an apple
Whirling silently in space
Like the circles that you find
In the windmills of your mind

Like a tunnel that you follow
To a tunnel of its own
Down a hollow to a cavern
Where the sun has never shone
Like a door that keeps revolving
In a half forgotten dream
Or the ripples from a pebble
Someone tosses in a stream.

Like a clock whose hands are sweeping
Past the minutes on its face
And the world is like an apple
Whirling silently in space
Like the circles that you find
In the windmills of your mind

Keys that jingle in your pocket
Words that jangle in your head
Why did summer go so quickly
Was it something that you said
Lovers walking along the shore,
Leave their footprints in the sand
Is the sound of distant drumming
Just the fingers of your hand

Pictures hanging in a hallway
And a fragment of a song
Half remembered names and faces
But to whom do they belong
When you knew that it was over
In the autumn of goodbyes
For a moment
You could not recall the color of his eyes

Like a circle in a spiral
Like a wheel within a wheel
Never ending or beginning,
On an ever spinning wheel
As the images unwind
Like the circle that you find
In the windmills of your mind


Κυριακή, 13 Ιουλίου 2008

The Reason

Gnosto kommati!Aksizei na to thumhthoume!

[Lyrics n Video]

Hoobastank - The Reason

I'm not a perfect person
There's many things I wish I didn't do
But I continue learning
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I've found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I'm sorry that I hurt you
It's something I must live with everyday
And all the pain I put you through
I wish that I could take it all away
And be the one who catches all your tears
That's why I need you to hear

I've found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you (x4)

I'm not a perfect person
I never meant to do those things to you
And so I have to say before I go
That I just want you to know

I've found a reason for me
To change who I used to be
A reason to start over new
and the reason is you

I've found a reason to show
A side of me you didn't know
A reason for all that I do
And the reason is you
 


Δευτέρα, 30 Ιουνίου 2008

E.L.E.O.S.

Σήμερα είμαι πολύ θλιμμένη και φοβισμένη.Βρέχει πολύ έξω."Βρέχει στη φτωχογειτονιά,βρέχει και στην καρδιά μου".

Περισσότερα


Παρασκευή, 27 Ιουνίου 2008

Νερό...λίγο και πολύτιμο

http://www.youtube.com/watch?v=Q4SirjZv1b0

Περισσότερα

Profile

darkblueflower Phoenix Fairy
Παντού και Πουθενά
Το προφίλ μου

Εκεί που ζουν αληθινές νεράιδες κι όχι μένταλιστ με φτερά!

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

Δεκέμβριος 2016
ΚΔΤΤΠΠΣ
    123
45678910
11121314151617
18192021222324
25262728293031
       
Powered by pathfinder blogs